Σαν ψέμα

blue orizon | 2:47μμ

 Με ένα τραγούδι θα επιστρέψω εκεί απ' όπου δεν έφυγα ποτέ...

"Σχήμα οξύμωρο"  σαν κάποιο ορίζοντα



Δεν θέλω ν΄αλλάξω...

blue orizon | 11:24μμ

...το είπα κι εχθές! το λέω κάθε μέρα! Όλα μπορείτε να τα πολιορκίσετε ίσως και 517574-Goyo Dominguez 1960 - Spanish-born British Romantic Realist painter - Tutt'Art@ (25).jpgνα τα κερδίσετε, 

μα όχι τη ψυχή μου! Είναι τεράστια...ψυχή πρησμένη,,,αγανακτισμένη! Φουρκισμένη.

φούρκα θηλυκό

  1. ξύλινη κατασκευή σε σχήμα Τ, είδος αγχόνηςκρεμάλα
  2. ίσιο και χοντρό κλαρί (συνήθως ελιάς) που κοβόταν και κλαδευόταν με τρόπο ώστε να γίνει πάσαλλος που κατέληγε σε διχάλα -το αιχμηρό άκρο του οι αγρότες το έμπηγαν στο έδαφος, ώστε το διχαλωτο άκρο του να στηρίζει βαριά κλαριά με πολλούς καρπούς.
  3. οργή που σιγοκαίει, εκνευρισμός που σιγοβράζει
    Του έχω μια φούρκα που δεν λέγεται

    ....οργισμένη (σε απλά ελληνικά), φορτωμένη καρπούς!!
    Δεν θέλω ν΄αλλάξω όνειρα. Θέλω να ζήσω στα όνειρα!
    Αντέχω... ίσως αυτό να σημαίνει μπορώ. Ποιος ξέρει; ποιος μπορεί να ξέρει;
    Καρπός!!  Γλυκός; ξυνός; πικρός; στιφός;
    Καρπός στην ώρα του.......αλλιώς..
    ....σαπίλα.................κι ίσως σπόρος...απαγορευμένος!!! Το ξέρετε; 

    τα "γνήσια" σπόρια καταδιώκονται...

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα....

blue orizon | 7:26μμ

alt[youtube= ]


αμετανόητα..στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

blue orizon | 3:59μμ

ένας ορίζοντας ονειρεύεται

μονάχα τον εαυτό του..deepbluehorizonrg4.jpg

ανέφικτα τα όρια..

αόριστη η γραμμή του...

μην ανησυχείς!

από τα δικά του όνειρα

δεν κινδύνεψε ποτέ κανείς.

θύματα ή θύτες δεν τον αφορούν

..δεν μπορούν,

στο απέραντό του να σταθούν,

ταξίδια μονάχα..

του Νου για το αλλού.

 κι Αλλού...οι βωμοί κι οι θυσίες

για μια ζωή μικρή και ορισμένη.

.............................................191123-sky.jpg

Πριν και μετά 

από κάθε νύχτα

πάντα θα ξημερώνει...

σε κάποιον Ορίζοντα!

α-τελείωτη της ζωής η ομορφιά !

Σαν Ορίζοντας ποθώ τα όνειρά μου..

φεύγω ακόμα πιο μακριά, πιο βαθιά, πιο ανοιχτά

και ταξιδεύω πάλι ...

θα΄μαι καλά...! εκεί... στα γαλάζια μου.

υ.γ. AERIKO ,  σ' ευχαριστώ Smile

Μέσα στον χειμώνα που με νοστάλγησε

θα επιθυμώ πάντα την άνοιξη της πνοής σου.


Των Ορατών και Των Αοράτων...

blue orizon | 4:22μμ

beaches_winter_sidewalk_reflection.jpg

Σκέψεις της ημέρας χτύπανε τις νύχτες τα παράθυρα του Νου (οι πόρτες ξεκλείδωτες..μα δεν ξεχνούν  την κλειδαριά που κάποτε τις ξόρκισε..), σαν νυχτοπούλια τα τζάμια χαράζουν..φωνάζουν "ζωή δώσε μας!..άσε μας ελεύθερες!".   Ανοίγω...φωλιάζουν..αρχίζουν κόσμους να φτιάχνουν...παράλληλους.

Σε αυτόν τον κόκκο του χρόνου φυσούν άνεμοι. Υγροί, δυνατοί. Νοτιάδες τους λένε, εξαιτίας της αρχής τους. Στα δικά μου παράθυρα φέρνουν σταγόνες θάλασσας και ψιθύρους κυμμάτων, ταξιδιών αποσπάσματα...στα δικά μου τζάμια αφήνουν σημάδια αλμύρας...στα δικά μου όνειρα, στάζουν ουρανούς και θάλασσες... ξαποσταίνουν σε νησιά που σε ωκεανούς Ζωής ατέρμονης ανατέλλουν..κι ο καιρός..ΣΙΩΠΗ! και ταξιδεύω ανήσυχα, διαλέγοντας μπlife is a miracle.jpgάρκα δύσκολα, αποφεύγοντας λιμάνια εύκολα, αναζητώντας προορισμούς αόρατους..αυτό που νιώθω μα δεν ορίζω..εκείνο που ξέρω κι ας μη το γνωρίζω..ότι μπορώ να αγγίζω χωρίς ποτέ να το ακουμπήσω..όλα όσα " θα μπορέσω", αν θελήσω! Ονείρων χρώματα με ανταύγιες ευχών μου..καταφύγια άμαχων σκέψεων σε πολέμους καθημερινότητας...ταξίδια σε αχαρτογράφητους τόπους..μέσα μου..εκεί που όλα, εδώ και πολλά "τώρα", γράφονται ανεξίτηλα.

Μαζί με τα όνειρα έρχεται πάντα κι ο φόβος..ακάλεστος κι ανεπιθύμητος, συχνά απρόσμενος μέσα στα όμορφα. Φυλαχτό μου, ένας μικρός θεός στον ύπνο μου που αγαπά το Φως και ταξιδεύει σε αυτό..ως το επόμενο πρωί που όλα θα αλλάξουν πάλι..μια μικρή δόση χρόνου..μια ακόμα επιστροφή στο λίγο του "εδώ" ..μια καινούργια μέρα που ονειρεύεται το Απέραντο...

.. τις νύχτες ξυπνά και ξεκινά ξανά..για μια ματιά στα Αόρατα.orizon_mirror.jpg


για σήμερα...

blue orizon | 2:18μμ

Σήμερα ξημέρωσε μια όμορφη μέρα, από αυτές που μου αρέσει να συλλέγω.  Χειμωνιάτικη λιακάδα...in the skyway.jpgαναλαμπή στο χειμώνα της ζωής μας! Μία μόνο στιγμή,  σ' αυτό εδώ το σημείο και  νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε τι που νομίζω πως έχω, για κάθε τι που μπορώ να ελπίζω!

Σήμερα ξημέρωσε μια όμορφη μέρα..μα την βλέπω ήδη να σκορπίζεται στα βαθιά του Ορίζοντα..

Φοβάμαι Ψυχή μου πως δεν έχω τίποτα "σίγουρο" να σου προσφέρω. Φοβάμαι, κυρίως γιατί θέλω να στα χαρίσω όλα..μα δεν ξέρω τι έχω..

Σήμερα, ενώ απολάμβανα το όραμα μια νέας ανατολής, μια γάτα αυτοκτονούσε σε διερχόμενες ρόδες κι αυτές προσπέρασαν αδιάφορα αφού κοντοστάθηκαν για λίγο. Μια  στιγμιαία σαστισμένη ματιά του οδηγού σε μένα..μια απεγνωσμένη κραυγή του σκύλου μου, για μένα..μια καθ' όλα αξιοπρεπή στωικότητα από μένα..συνέθεσαν μια συνηθισμένη εικόνα καθημερινότητας σε ένα συνηθισμένο μοτίβο ζωής..περαστικής. Στο ραδιόφωνο ακουγόταν πως η εκεχειρία στη ματωμένη Γάζα κρέμεται από μια κλωστή..και ταυτόχρονα κάποιοι σκηνοθετούν την διέλευση ενός μεσσία από την ανθρωπότητα...κι εγώ απλώς αναρωτιόμουν αν είμαι όχημα ή απλά μια ζωή που χάνεται σε λεωφόρους του εφήμερου...κι ήρθε η επιλογή του εκφωνητή που μου θύμησε ότι στην έρημο "δεν θυμάσαι το όνομα του α-λόγου σου.." http://www.youtube.com/watch?v=LDL02th72u4

και με σκέψεις σαν κι αυτές συντροφιά μου, ετοίμαζα το γεύμα της ημέρας, αναμετρούσα τις δυσκολίες του χρόνου, διασκέδαζα τις αμφιβολίες του Νου μου, οργάνωνα τα όρια  του "μπορώ" μου, κρυβόμουν στις οάσεις της καρδιάς σου και φανερωνόμουν στους καθρέφτες των ειδώλων μου..χαμογελώντας στις ψευδαισθήσεις της ζωής μου..

Σήμερα ένιωσα για μια στιγμή τόσο κοντά σου, μέσα σου, αλλά και ταυτόχρονα τόσο μόνη, τόσο μακριά σου Εαυτέ μου, Ζωή μου!  Σήμερα χάθηκα πάλι σε μια κόχη...

Ένας μικρός ανθρωπάκος παλεύει διαρκώς μέσα μου. Πότε δοξάζει τον Επίκουρο και πότε ζηλεύει τον Αριστοτέλη. Πότε λέει να ζήσω το σήμερα και πότε λέει ας χαθώ στο αιώνιο...Πότε πιστεύει πως αξίζει το Ανώτερο και πότε χάνεται στο Επίκαιρο..

Φοβήθηκα κάποτε πολύ κι όρισα τα σημεία μου..κι ας είμαι τώρα ένας Ορίζοντας, μια μικρή ζωή με περιέχει..

Για σήμερα μόνο.. πεθύμησα την Έρημο της πίστης μου και σε ερωτεύτηκα ξανά από την αρχή...στην όαση της ψυχή σου! Μα είμαι κι εγώ ένας περιπλανώμενος και για την έρημο ξανά θα αναχωρήσω..


αγριολούλουδο

blue orizon | 1:16μμ

θα το αφήσω εδώ..σαν ένα λουλούδι που πρόσφερες κάποτεanemona.jpg

κι όταν σε ρώτησα "πώς είναι; τι χρώμα έχει; τι άρωμα έχει;"

είπες " Άνθρωπος." ! κι ας του δώσει ο καθένας το σχήμα που αντέχει.

Έμαθα ότι το "πολύ" και το "λίγο" είναι πάντα κοντά

όπως η αρχή και το τέλος, όπως η ίδια η Ζωή,

που την φτιάχνουμε μόνοι μας, ο καθένας για τον εαυτό του,

κι αυτή πάντα περισσεύει..και ξεχειλίζει...και υπερβαίνει

όρια και περιθώρια..κι ανασταίνεται όταν πεθαίνει..

και συνεχίζει όταν τελειώνει..

Κάποια σημεία μόνο μας ανήκουν.

Αυτά που συναντιόμαστε και που έχουν τα χρώματα

που ονειρευόμαστε..αλλάζουν όλα διαρκώς..κι ευτυχώς!

Σε αυτό το ελάχιστο σύμπαν που σε βρήκα

χάθηκα..χάθηκες..χάθηκαν πολλοί!

Μα όσο κι αν φαίνεται λίγο αυτό το "αόρατο"

είναι ένα σημάδι ανεξίτηλο που βρίσκουν πάντα

οι σκέψεις μου κι ακουμπάνε...

Ίσως τελικά, μόνο η επανάληψη να μας χαρακτηρίζει.

Ότι αναγνωρίσαμε "οικείο" (μας),

να είναι ότι μας περιέχει, ή έστω (και δεν είναι ελάχιστο)

ότι περιέχουμε.................

Ίσως τελικά ότι πιστεύουμε να είναι το σταθερό μας σημείο

σ' αυτή τη θάλασσα που όλο πάει κι έρχεται..και ταξιδεύει..

κι ας φιλά τις ίδιες ακτές..δεν φτάνει..

Είναι μια θάλασσα ! κι όπου της πω εγώ θα με πάει...

κι εκείνη, μόνο τον τρόπο που θα με ταξιδέψει,  μπορεί να διαλέξει.

Παλεύει η θάλασσα διαρκώς να υπερβεί την εντολή μου.

Ανυπότακτη, ατίθαση, μόνο στον Ουρανό μοιάζει να πιστεύει....

αλλά παλεύω κι εγώ.. να κρατηθώ σ' ένα σημείο μικρό...σταθερό !

Για να μη σε χάσω...για να μη χαθώ...

Δικαίωμα ζητώ... στην επιλογή μου..

κι ας μοιάζει με όνειρο..κι ας είναι όνειρο!

Με ένα τέχνασμα επιστρέφω στην αρχή και λέω

πως το λουλούδι που αγαπώ μοιάζει σε Εσένα

και το βρίσκω σε κάθε εποχή..σαν το αγαπημένο μου

σημαδάκι στο μικρό χρόνο μου..........

σαν αγριολούλουδο !

(ξέρεις..από αυτά που επιμένουν

να ανατέλλουν ακόμα και με χιονιά)

στην όψιμη  'Ανοιξη της ζωής μου

...άνθρωπέ μου!

υ.γ. την ομορφιά ας την δει ο καθένας μας

όπως και όσο θέλει/μπορεί.!


βόλτα στη θάλασσα..

blue orizon | 11:49μμ

Σαν παγίδα..έτσι μοιάζει αυτός ο καιρός και τα αστέρια κρυμένα πίσω από τα σύννεφα.  Εσένα έψαχνα σήμερα στη βροχή κι όταν σε βρήκα πριν από λίγο στη θάλασσαβροχή στη θάλασσα.jpgδεν είχες κάτι να πεις.  Σαν παγίδα μοιάζει αυτός ο καιρός, ο βροχερός, ο σκοτεινός.. Κρατάς σφιχτά το χέρι μου. Η δύναμή που βάζεις  με ενοχλεί. Αντί γι' αυτό σου λέω  "δεν φεύγω!" και το χέρι μου γλυστρά έξω από το δικό σου..."λείπεις!" μου λες...Τι λες; Πάλι δεν με βλέπεις; απορώ σιωπηλά... "βρέχει..πάμε σπίτι.." λες..." ψιχαλίζει κι εγώ είμαι σπίτι"  σου απαντώ, με τα μπατζάκια σηκωμένα και τα παπούτσια στο χέρι. Αναστενάζεις και κουμπώνεις το πανωφόρι σου.  Σου βάζω πάλι δύσκολα. Υποχωρείς ξανά..σηκώνεις ένα βρεγμένο ξύλο και φωνάζεις τον σκύλο. Σε κοιτά για μια στιγμή και συνεχίζει αμέριμνη τη βόλτα της.

Πετάς το ξύλο στην θάλασσα..κι ύστερα μια πέτρα. Τα κύμματα σου επιστρέφουν το ξύλο..Η πέτρα χάθηκε. Η θάλασσα την δέχθηκε.

"Δεν κρυώνεις;" ρωτάς. "Είναι ζεστήΗρακλής.jpg!"

σου λέω και για μια στιγμή ζηλεύω τη πέτρα..ανασηκώνεις τους ώμους..βάζεις τα χέρια στις τσέπες. Κοιτάζεις τον φύλακα που ταϊζει τα αδέσποτα. Ένας μεγάλος σκύλος σε απειλεί γρυλίζοντας. "Είναι ο Ηρακλής" σου λέω, "δεν θα σε πειράξει..είναι ο αρχηγός και κάνει τον άγριο."

Φυσάει νοτιάς..πιο ρευστός ο άνεμος από τις σκέψεις σου. Χαμογελώ αυθόρμητα..σε παρασέρνω. Το φεγγάρι λίγο παραπάνω από το μισό..ξεκάθαρο..ξαπλωμένο

ανάσκελα... Δεν βρέχει πια..τ' αστέρια λείπουν ακόμα..."να ένα!" μου λες και χάνεται. "Πάμε" σου λέω "κρυώνω". Σκουπίζω την αλμύρα από τα πόδια με το κασκόλ σου. Είσαι

ακόμα κρυωμένος. Φωνάζεις το σκύλο..σε αγνοεί..την φωνάζω κι εγώ..με κοιτά κι απομακρύνεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Νευριάζεις. "Θά ' ρθει" σου λέω και ψάχνεις το

χέρι μου. Δεν απομακρύνομαι. "Θα σου φτιάξω ένα ζεστό" λέω και νιώθεις ήδη καλύτερα..Με φιλάς κι η μικρή έρχεται κοντά. Της φοράς το λουρί κι αρχίζουμε να ανεβαίνουμε

τα σκαλοπάτια..Βήχεις.."Τι τό' θελες;" σε μαλώνω τρυφερά. Νιώθω λίγο θυμωμένη με την εισβολή σου στο χώρο μου, στο χρόνο μου, αλλά δεν θα στο πω..το πέταξα πριν

από λίγο στα κύμματα κι αύριο θα το έχω ξεχάσει..Έλα πάμε..Αντίγραφο (2) από 800px-Rain_ot_ocean_beach.jpg


πέφτει μια παράξενη βροχή...

blue orizon | 12:56πμ

 

...που ταξιδεύει από τα παλιά.

Λείπει κι η θάλασσα ...

έρχεται μόνο η λύπη κι αράζει

στο γκρίζο του Ουρανού..

κυλάει η έλλειψη..

δακρύζει λίγο..

και έπειτα σκορπίζεται.

Ανατέλλουν βλαστοί..

και μαζί τους

η προσμονή για το φως.

Από το ανοιχτό παράθυρο

η βοή του δρόμου

ν' ακούγεται σαν κύμματα..

μα η θάλασσα δεν είναι εδώ!


"παλεύω"...χωρίς άλλα λόγια.

blue orizon | 3:57μμ